אוזדמיר אסף أوزدمير آساف 72 kEndİSİnİ unutMuş Bütün aşkların kitabı elinde Sevilmemiş yinlerin balosuna gitti . Öyle kalabalıktı ki, Sevdiğini anlamadı . Bütün kapıların anahtarı elinde Öpülmemiş dudakların balosuna gitti . Öyle aydınlıktı ki, Öptüğünü anlamadı . ışıklarla örtünmüştü çıplaklık, Renklere uzandı, susamış, Beyazlıklar arasında kayboldu bakışları . Gözleri yaşamayordu artık . Şekilleri çağırmaya gitti, kandıracak . Elleri aranıyor, tutamayordu . Elleri, elleriydi kurtaracak, Artık yaşamayordu . Bir yanda gelen o dinmeyen aydınlık, Aldıkça alan . Bir yanda giden bir noktaydı karanlık, Ellerinde başlayan, gözlerinde biten .
אל הספר